ΣΚΕΨΕΙΣ ΤΟΥ ΚΑΘΗΓΟΥΜΕΝΟΥ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΙΕΡΑΣ ΜΟΝΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΣΟΥΜΕΛΑ ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΗ ΣΕΡΑΦΕΙΜ ΑΤΜΑΤΖΙΔΗ ΓΙΑ ΤΟ ΘΕΜΑ ΤΗΣ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑΣ ΤΟΥ ΠΟΝΤΙΑΚΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ

ΜΑΙΟΣ 2011

«Ως ηδύ γ εν αδελφοίς εστιν ομονοίας έρως» (Γλυκιά είναι η αγάπη της ομόνοιας στα αδέρφια) [1]. Με την λέξη ομόνοια η οποία έρχεται από την λέξη ομονοώ κι αυτή με την σειρά της παράγεται από την σύνθεση των λέξεων ομού και νοός, δηλαδή ενότητα του νου[2], οι αρχαίοι πρόγονοί μας, ας μου επιτραπεί η έκφραση, δίδασκαν δυναμικά, την Ευαγγελική αλήθεια της αγαπητικής και εν ομονοία αέναης ενότητας της Αγίας Τριάδος, η οποία πρέπει να αποτυπώνεται ΚΑΙ μεταξύ των ανθρώπων, δηλαδή μεταξύ μας εάν θέλουμε να λεγόμαστε Ορθόδοξοι Χριστιανοί, μα και Έλληνες. Εάν ανατρέξουμε στον λόγο της Καινής Διαθήκης θα διαπιστώσουμε τον καταλυτικό τρόπο με τον οποίο ο Κύριος μας διδάσκει τα αποτελέσματα της διχόνοιας: «25ειδως δε ο Ιησους τας ενθυμήσεις αυτών είπεν αυτοίς? πάσα βασιλεία μερισθείσα καθ’ εαυτής ερημούται, και πάσα πόλις ή οικία μερισθείσα καθ’ εαυτής ου σταθήσεται. 26και ει ο σατανάς τ?ν σατανάν εκβάλλει, εφ’ εαυτ?ν εμερίσθη? πως ούν σταθήσεται η βασιλεία αυτού;»[3] (Ο Ιησούς κατάλαβε τους διαλογισμούς τους και τους είπε: «Όταν ένα βασίλειο χωριστεί σε αντιμαχόμενες παρατάξεις, ερημώνεται? κι όταν σε μία πόλη ή σε μία οικογένεια πέσει διχασμός, θα διαλυθεί. Κι αν ο σατανάς διώχνει το σατανά, πολεμάει τον εαυτό του? πως θα σταθεί πια η κυριαρχία του;»).

Στο σημείο αυτό ας μας επιτραπεί να επισημάνουμε πως δεν θα επεκταθούμε σε θέματα πίστεως, αλλά θα κάνουμε μια μικρή αναδρομή για να δούμε το πώς θα μπορούμε ουσιαστικότερα κάθε χρόνο, μα κυρίως κάθε στιγμή, να τιμούμε τους πολλούς και άδικα χαμένους προγόνους μας. Τιμή όμως η οποία δεν πρέπει να έχει αναφορά μόνον στις 353.000 Ποντίους Έλληνες, αλλά και στους πλέον του 1.500.000 αδελφών Ελλήνων οι οποίοι χάθηκαν εν συνόλω τόσο στην Θράκη, όσο και στα παράλια της Μικράς Ασίας, της Καππαδοκίας, του Πόντου, μα και όλων των αδελφών συνανθρώπων μας Κούρδων, Αρμενίων και όποιους άλλους η θηριωδία των Τούρκων οδήγησε στην σφαγή και τον αφανισμό. Και παρότι πέρασε για φέτος η ημέρα μνήμης για την Γενοκτονία του ποντιακού Ελληνισμού, θεωρούμε πως η όποια αναφορά στο θέμα, οποιαδήποτε στιγμή μπορεί να σταθεί χωρίς πρόβλημα και χωρίς να θεωρηθεί άκαιρο το άρθρο και ο χρόνος συγγραφής του.

Η διακονία μας στην Ιερά Μονή της Παναγίας Σουμελά, της Μάνας όλων των απανταχού της γης Ποντίων αδελφών και όχι μόνο, μας επιτρέπει να κάνουμε ένα μικρό ταξίδι στην ιστορία Της, για να καταλήξουμε στο μεγάλο και τραγικό γεγονός της Γενοκτονίας και του αφανισμού των Ελλήνων και όλων των άλλων φυλών και λαών της Ανατολής.

Προσκυνητές στο ιστορικό Μοναστήρι της Παναγίας Σουμελάς Πόντου
Εάν γυρίσουμε τον χρόνο πολύ πίσω και φτάσουμε στον 4ο μ.Χ. αιώνα στην Αθήνα, θα συναντήσουμε δύο συγγενείς τον ιερέα Βασίλειο, και τον ανιψιό του διάκονο Σωτήρχο. Αυτοί οι δύο ευλογημένοι άνθρωποι λαμβάνουν την εντολή από την Παναγία και ξεκινούν ένα ταξίδι για την ανατολή, με σκοπό να βρουν το Αγιασμένο και αγιογραφημένο από το Αποστολικό και Ευαγγελικό χέρι του αγίου Λουκά, Εικόνισμά Της. Το 386 μ.Χ. «ευρίκν ατο σου Μελά το όρος», (εξ ου και Παναγία ΣουΜελά) και ιδρύουν, το γνωστό πλέον σε όλη την οικουμένη μοναστήρι Της, το Παλλάδιό Της, το οποίο έχει 16 και πλέον αιώνες ιστορία.

Γίνονται οι πρώτοι κτήτορες, ενώ συνάμα η ομόνοια, η αγάπη και ο σεβασμός των δύο αυτών ανθρώπων, τόσο στην Παναγία όσο και στην Εκκλησία, τους οδηγεί ίσως και άθελά τους να υποκλιθούν στην ιστορική ευθύνη της υποχρέωσης να επιτύχουν τα βέλτιστα και να βάλουν τον θεμέλιο λίθο για μία παρουσία της Εκκλησίας ξεχωριστή και μοναδική στην περιοχή του Πόντου. Η υπακοή στην εντολή της Παναγίας τους οδηγεί να αξιωθούν να γίνουν οι σήμερα τιμώμενοι ¶γιοι και κτήτορες του μοναστηριού της Πατρίδας μας του Πόντου οι γνωστοί πλέον, όσιοι Βαρνάβας και Σωφρόνιος.


Στις πρώτες και άμεσες δυσκολίες διαβίωσης των κτητόρων, ο Τίμιος Πρόδρομος, του οποίου προϋπάρχει εκεί μοναστήρι, το μοναστήρι του Βαζελώνα, δίνει εντολή στον ηγούμενο της Μονής να αποστείλει τα πρώτα τρόφιμα σε αυτούς. Με τον τρόπο αυτό αναπτύσσεται ομόνοια, αγάπη και σεβασμός μεταξύ των δύο μονών και των οικητόρων τους. Έμπρακτη απόδειξη της ομόνοιας, της αγάπης και του σεβασμού προς τον Τίμιο Πρόδρομο και το μοναστήρι του ήταν η κατ’ έτος αποστολή διαφόρων «ευλογιών», ως ευχαριστία, ευλογημένη συνήθεια η οποία συνεχίζεται μέχρι και σήμερα στο μοναστήρι του Βαζελώνα στην περιοχή Αγίου Δημητρίου Κοζάνης.

Ο χρόνος τρέχει, και κυλά αμείλικτος και ο νέος κτήτορας της μονής, ο οποίος ουσιαστικά αναλαμβάνει την ανασύστασή της κατά τον 7ο αιώνα ο όσιος Χριστοφόρος, δίνει νέα πνοή στο, κατ’ εκείνο τον καιρό εγκαταλελειμμένο για άγνωστο λόγο μοναστήρι Της. Όλα κατόπιν εντολής της Θεομήτορος. Στο πρόσωπό του αναγνωρίζονται πολλά χαρίσματα και μέσα σε λίγο χρόνο μετά την ανασύσταση της μονής, δημιουργείται εκ νέου μεγάλη, πολυπληθής και σεβάσμια μοναστική αδελφότητα, η οποία με ομόνοια, αγάπη και σεβασμό, γράφει χρυσές σελίδες εκκλησιαστικής ιστορίας και βιωματικά δείχνει το μεγαλείο της αγάπης του Θεού, το οποίο αποτυπωμένο στη ζωή των πατέρων. Η πνευματικότητα στο απόγειο της δόξας και η φήμη συνέχεια μεγαλώνει προς χάριν της Παναγίας.

Η ιστορική Μονή Παναγία Σουμελά, παλλάδιο του Ποντιακού Ελληνισμού
Κυλούν τα χρόνια και οι αιώνες και αργότερα στα 1204 μετά δηλαδή την πτώση της Κωνσταντινουπόλεως στα χέρια των Σταυροφόρων, όταν πλέον μεταφέρεται η έδρα της Αυτοκρατορίας στην Τραπεζούντα και ξεκινά η νέα ιστορία, αυτή των Τραπεζουντίων Αυτοκρατόρων των Μεγάλων Κομνηνών, το μοναστήρι συνεχίζει να ανθεί και μέσα από την ομόνοια, την αγάπη και τον σεβασμό των Αυτοκρατόρων, η οποία αποτυπώνεται με την παντί τρόπω στήριξη των πατέρων και του μοναστηριού, καταγράφονται στην ιστορία μοναδικές ιστορικές γραμμές, ικανές πολλών σελίδων.

Κατά την περίοδο αυτή χτίζονται η βιβλιοθήκη, νέα κελιά και γενικώς γίνονται μεγάλες ανακαινίσεις.

Μα και στην νεότερη ιστορία κατά τα σκληρά χρόνια των αρχών του 1900, τότε που ο ΤΑΧΑ εκσυγχρονιστής, ο στυγνός σφαγέας των προγόνων μας, ο εκμεταλλευτής και καπηλευτής της αλήθειας, ο Μουσταφά Κεμάλ πασάς, για τον οποίο, (λυπάμαι μα πρέπει να το αναφέρω, είναι άλλωστε καταγεγραμμένη είδηση), ο δήμαρχος της Θεσσαλονίκης, ο κος Μπουτάρης, δημόσια έκανε την πρόταση για μετονομασία της οδού Αποστόλου Παύλου σε Κεμάλ Ατατούρκ [4], ενώ πριν από μερικές μέρες δήλωσε μετά τη συνάντησή του με τον δήμαρχο Κωνσταντινουπόλεως, κ. Καντίρ Τοπμπάς, πως αισθάνεται ιδιαίτερη τιμή που η Θεσσαλονίκη είναι η γενέτειρα του Μουσταφά Κεμάλ[5], ασχέτως που αυτό είναι αναληθές και απόλυτα ψευδές[6].

Στην νεότερη λοιπόν ιστορία καίτοι καταγράφονται από τον διωγμό, πλέων του 1.500.000 χαμένων αδελφών μας (αναφέραμε παραπάνω γιατί αυτός ο αριθμός), χαμένων με διαφόρους τρόπους, μέσα από τα στρατόπεδα συγκέντρωσης, τις εξορίες διαφόρων μορφών, τους θανάτους γυναικών μετά από βιασμούς, το ρίξιμο τους σε φωτιά το οποίο αποτελούσε θέαμα διασκέδασης των διεστραμμένων τσετών-ανταρτών, των εκτελεστικών αποσπασμάτων και τόσων άλλων, η ομόνοια, η αγάπη και ο σεβασμός είναι αυτά τα στοιχεία τα οποία οδήγησαν τους ευάριθμους Σανταίους αντάρτες, να πετύχουν κατά των Τούρκων τσετών όλες τις επιτυχείς αντάρτικες νίκες τους. Η ομόνοια, η αγάπη και ο σεβασμός είναι αυτά τα στοιχεία τα οποία οδήγησαν τις Σανταίες μάνες να πνίξουν τα παιδιά τους, για να μην προδοθούν από το κλάμα τους κι έτσι σφαγιαστούν και αφανισθούν όλοι οι υπόλοιποι κρυμμένοι από τον διωγμό Σανταίοι. Μα και μέσα από την ομόνοια, την αγάπη και τον σεβασμό, κατάφερναν οι οδηγηθέντες αδελφοί μας ερχόμενοι στην μητέρα Ελλάδα με την ανταλλαγή, και τις γνωστές ενέργειες του Βενιζέλου τις οποίες έχει καταγράψει η ιστορία, να σηκώσουν αξίως το βάρος του κόπου και του πόνου της προσφυγιάς και να καταξιωθούν σε όλα τα επίπεδα της πολιτείας, μα και να διαπρέψουν στο εξωτερικό.

Μα ο διωγμός και η λύσσα των Τούρκων δεν σταματά το 1922. Συνεχίζει και πάντα θα συνεχίζει για να πετύχουν να περάσουν στους λαούς της γης το μήνυμα ότι υπήρχαν και δεν ήρθαν από τα βάθη της Ασίας, υπήρχαν ως αριστοκράτες και δεν ήταν σφαγείς και απολίτιστοι. Υπήρχαν και είχαν πολιτισμό, μα στην ουσία κι αυτός ήταν κλεμμένος. Αναρίθμητα τα περιστατικά ΚΑΙ στη νεότερη ιστορία. Θα υπήρχε η άνεση, κάτω από άλλες συνθήκες να γίνονται επί ώρες αναφορές στα νεότερα περιστατικά και στα εγγύτερα γεγονότα. Επί παραδείγματι ο Τούρκος με την γενικότερη έννοια, «συρρίκνωσε τους Έλληνες της Πόλης, της Ίμβρου, της Τενέδου από το 1942 - 1964. Το 1974 δημιούργησε το προσφυγικό πρόβλημα των 200.000 Ελλήνων Κυπρίων»[7] και τόσα μα τόσα άλλα.

Όλα τα παραπάνω είναι μία πάρα πολύ μικρή και επιδερμική αναφορά στα τόσα πολλά και σκληρά γεγονότα της περιόδου αυτής την οποίο πολύ εύκολα εμείς οι νεότεροι χαρακτηρίζουμε χωρίς ιδιαίτερο προβληματισμό ως Γενοκτονία του Ποντιακού Ελληνισμού.

Ως άνθρωποι όμως του 2011, θα πρέπει να δούμε εάν έχουμε τα στοιχεία των προγόνων μας, ομόνοια, αγάπη και σεβασμό. Διότι δεν μας δίδαξαν το μίσος, την διχόνοια, τον κατακερματισμό, την διάλυση, την ιδιοτέλεια, την κακότητα, μα και την κάθε μορφή αδυναμίας στην επικοινωνία μας. Το αποτέλεσμα αυτής της κατάστασης, των μεταξύ μας διαφωνιών έχει οδηγήσει το Ποντιακό ζήτημα, ταπεινά φρονούμε, σε μαρασμό και σε προσβολή ή εάν θέλετε και σε καπήλευση της ιστορίας και της αξίας του. Κι αυτό διότι, εμείς οι άνθρωποι του σήμερα έχουμε μείνει μόνον στο φολκλόρ της ιστορίας (μουχαμπέτια, χορός, τραγούδι, ρηχές αναφορές και αριθμητικούς προσδιορισμούς) και πιστεύουμε πως με τον τρόπο αυτό και κάπου, κάπου κανέναν λόγο τάχα διαφωνίας με τα τεκταινόμενα, μπορούμε να αποτίσουμε φόρο τιμής στους νεκρούς και άταφους προγόνους μας.

Στις 24 Φεβρουαρίου του 1994 η Ελληνική Βουλή καθορίζει «ημέρα μνήμης της γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου» την 19η Μαΐου[8]. Και λοιπόν; Έγινε κάτι ουσιαστικό; Και βέβαια όχι. Καλή η αρχή. Είναι το ήμισυ του παντός, αλλά δεν είναι το πάν. Χρειάζεται δουλειά για να επιτευχθεί η αναγνώρισή της παγκοσμίως. Χρειάζεται μεταξύ μας ομόνοια, αγάπη και σεβασμό για να αποδοθούν τα πρέποντα στην ιστορία και στους προγόνους μας.

Εάν θέλουμε κι εμείς σήμερα να ομολογήσουμε ή καλύτερα να ομολογούμε καθημερινά τον σεβασμό και την τιμή στα πρόσωπα των προγόνων μας, δεν φτάνει η απλή ετήσια αναφορά μας μέσα από μία θεία Λειτουργία, ένα μνημόσυνο και μία ομιλία ή και κάποιες πολιτιστικές εκδηλώσεις. Καλά όλα αυτά, αλλά όχι αρκετά. Δεν είναι καθόλου ικανά να πείσουν τους υπευθύνους, ημεδαπούς και αλλοδαπούς για την αναγνώριση της Γενοκτονίας και κυρίως για την διεκδίκηση της συγγνώμης από την πλευρά των τάχα φίλων Τούρκων. Χρειάζεται ομόνοια και αγάπη μεταξύ μας. Πρέπει να ενωθούμε εν ομονοία και αγάπη, και αμέσως μετά να μελετήσουμε σωστά, να ενημερωθούμε αληθινά, να έχουμε πνεύμα ενότητας, διάθεση θυσίας, υπέρβαση του εγώ (εμείς) κι έτσι αγωνιζόμενοι να προσπαθήσουμε έξω από ίδια συμφέροντα να πετύχουμε τα ποθούμενα και πολλά, πολλά άλλα, για να αναπαύσουμε τις ψυχές όχι μόνων των 353.000 χαμένων Ποντίων προγόνων μας, αλλά και όλων των υπολοίπων δηλαδή του πλέον του 1.500.000 αδικοχαμένων αδελφών μας. Με τον τρόπο αυτό και ομολογώντας από κοινού όλοι μας, την διάθεση να υπερβούμε τον σημερινό φτωχό τρόπο σκέψης και αντιμετώπισης του ζητήματος, είμαστε βέβαιοι πως θα φτάσουμε προσωπικά ο καθένας και εν συνόλω όλοι να χαρούμε βλέποντας το όνειρο να γίνεται πραγματικότητα.


Η λύση του Ποντιακού ζητήματος λοιπόν, θα έρθει μόνον μέσα από την αληθινή γνώση και ΜΟΝΟΝ μέσα από την αληθινή ενότητα. Στην ανάγκη να ξεδιψάσουμε από την δίψα της δικαίωσης δεν πρόκειται να πετύχουμε τίποτε απολύτως, δεν πρόκειται να μας δοθεί «τ? ?δωρ τ? ζ?ν»[9], εάν δεν αφήσουμε τον Χριστό να μπει στη ζωή μας και να μας αλλοιώσει καλώς δεν θα οδηγηθούμε στην υπέρβαση και στην όντως αγωνιστική διάθεση, για επίτευξη του καλύτερου. Χωρίς Χριστό λοιπόν να μην περιμένουμε κανένα αποτέλεσμα. Στο δύσκολο και εγωκεντρικό σήμερα, δεν πρέπει να μας τρομάζει και να μας απογοητεύει το ότι μπορεί να είμαστε λίγοι που σκεπτόμαστε διαφορετικά και αγωνιζόμαστε προς αυτή την κατεύθυνση. «Οι αγωνιστές είναι πάντα λίγοι, αυτό όμως δεν έχει σημασία… (όπως το γράφει και ο Αλεξόπουλος)»[10]. Και όταν καταφέρουμε να ξεπεράσουμε όλες τις μικρότητές μας, τότε πραγματικά θα επέλθει ο από Θεού φωτισμός και θα ομολογεί ο καθένας μας, αυτό το οποίο η αγία Φωτεινή η Σαμαρείτιδα είπε στον Κύριο: «…ο?δα ?τι Μεσσίας ?ρχεται ? λεγόμενος Χριστός? ?ταν ?λθ? ?κείνος, ?ναγγελλε? ?μ?ν πάντα.»[11] (Ξέρω ότι θα έρθει ο Μεσσίας δηλαδή ο Χριστός? όταν έρθει εκείνος, θα μας τα εξηγήσει όλα.).

Με απλά λόγια, ΜΟΝΟΝ ο Χριστός μπορεί να μας οδηγήσει στην ομόνοια, στην αγάπη και στον σεβασμό και άρα στην λύση των όποιων προβλημάτων και την επίτευξη των στόχων μας.

Ας ευχηθούμε να μας δίνει φωτισμό ο καλός Θεός για να μπορέσουμε να δούμε το ζήτημα για το οποίο προσπαθούμε κι αγωνιζόμαστε. Να επιτευχθούν όλοι οι στόχοι μας κατανοώντας σε βάθος το θέμα της Γενοκτονίας το οποίο δεν αφορά μόνον εμάς τους Ποντίους, αλλά και τους Μικρασιάτες και τους Αρμενίους και τους Ασσυρίους. «Μας περιμένουν οι Αρμένιοι και οι Ασσύριοι. Ένα ιστορικό γεγονός…»[12]. Μακάρι να γίνουν τελικά αυτοί η αιτία να κατακτήσουμε την ιστορία, οδηγούμενοι εξαιτίας τους στην ομόνοια, την αγάπη και τον σεβασμό.

Ο νοών...νοείτω…
_________________________

ΥΠΟΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

1. Μένανδρος 324-291 π.Χ. Αθηναίος κωμωδοποιός. Ο εξοχότερος της λεγόμενης «αττικής σχολής». Μαθητής του Θεόφραστου. Έγραψε 100 και πλέον κωμωδίες.
2. Ετυμολογία της λέξης Ομόνοια:
Η αρχαία λέξη ομόνοια παράγεται από τον ομόνοο και ο ομόνοος απ΄ τις ομού α΄ συνθετικό και νοός - νους β΄ συνθετικό . Το ομός σημαίνει ενότητα, το δίχα σημαίνει διαίρεση . (Νίκος Βαρδιάμπασης Συγγραφέας - Ιατρός).
3. Ματθ. ΙΒ’, 25-26.
4. http://www.youtube.com/watch?v=omPrM-Ge7D0.
5. http://www.difernews.gr/articles/2/politiki/4341/antidraseis-sti-thessaloniki-apo-ti-dilosi-mpoutari-gia-ton-kemal/
6.http://epontos.blogspot.com/2011/05/blogpost_1385.html?utm_source=feedburner&utm_medium=email&utm_campaign=Feed%3A+E-pontos+%28e-Pontos%29
7. http://www.daskalos.edu.gr/s/giortes/o-pontos_02.html
8. «Για να αποκατασταθεί η ιστορική εκκρεμότητα αλλά και η ηθική και φυσική βλάβη που υπέστη ο Ελληνικός Ποντιακός πληθυσμός καθορίστηκε στις 24-2-1994 από τη Ελληνική Βουλή η 19η Μαΐου, ημέρα που το 1919 ο Κεμάλ αποβιβάστηκε στη Σαμψούντα για να συνεχίσει με το φρικιαστικό τρόπο τη συστηματική γενοκτονία του Ποντιακού Ελληνισμού, «Ημέρα μνήμης της γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου». Η γενοκτονική ενοχή της Τουρκίας συνεχίζεται ως τις μέρες μας. Είναι καιρός λοιπόν να ενεργοποιηθούν κάποιοι διεθνείς οργανισμοί που ιδρύθηκαν για να προστατέψουν την παγκόσμια ειρήνη. Να αποδώσουν δικαιοσύνη σύμφωνα με το πνεύμα και τους όρους του Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών σεβασμό στις θεμελιώδεις ανθρώπινες αρχές. Επιβάλλεται να συγκροτηθεί αδέκαστη ανακριτική επιτροπή από το Ανώτατο Δικαστήριο των Ανθρώπινων Δικαιωμάτων και να φέρει στο φως μέσα από τα υπάρχοντα ντοκουμέντα τα τραγικά γεγονότα της εποχής εκείνης. Το αίτημα των Ελλήνων Ποντίων για τη γενοκτονία 1916 - 1923 εμπεριέχει ένα μήνυμα λύτρωσης προς την ίδια την τουρκική κοινωνία».
9. Ιωαν. Δ’, 11
10. http://www.lygeros.org/1033-gr.html
11. Ιωάν. Δ’ 25
12. http://pontosandaristera.files.wordpress.com/2011/05/aris-tsilfidis-may-2006-p-12-elliniki-gnomi.jpg

 

 

 

 

 

ΤΟ ΜΝΗΜΕΙΟ ΤΗΣ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑΣ, ΠΛ. ΑΓΙΑΣ ΣΟΦΙΑΣ, ΔΕΥΤΕΡΑ 18/5/2009, ΘΕΣ/ΝΙΚΗ

ΠΑΡΟΝΤΕΣ ΟΛΕΣ ΟΙ ΗΛΙΚΙΕΣ ΣΤΗΝ ΗΜΕΡΑ ΜΝΗΜΗΣ

Ο ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΗΣ π. ΙΩΑΚΕΙΜ ΜΕ ΤΟΝ ΕΦΗΜΕΡΙΟ ΤΟΥ ΝΑΟΥ ΤΗΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΣΟΦΙΑΣ.

ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΑ ΔΙΣΤΙΧΑ ΚΑΙ ΜΟΙΡΟΛΟΓΙΑ.

Ο ΔΗΜΑΡΧΟΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ κ. ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΙΟΥ

ΟΜΙΛΙΑ ΔΗΜΑΡΧΟΥ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

Η ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΤΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΜΑΣ ΑΝΑΒΕΙ ΕΝΑ ΚΕΡΙ ΣΤΗ ΜΝΗΜΗ ΤΩΝ 353.000 ΘΥΜΑΤΩΝ ΤΗΣ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑΣ.

ΤΟ Δ.Σ. ΤΗΣ Π.Ο.Π.Σ. ΜΠΡΟΣΤΑ ΑΠΟ ΤΟ ΜΝΗΜΕΙΟ.

ΠΛΗΘΟΣ ΚΟΣΜΟΥ ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΕΙ ΤΗΝ ΕΠΙΜΝΗΜΟΣΥΝΗ ΔΕΗΣΗ.

ΕΝΑ ΚΕΡΑΚΙ ΣΤΗ ΜΝΗΜΗ ΤΩΝ ΑΔΙΚΟΧΑΜΕΝΩΝ ΜΑΣ ΠΑΤΡΙΩΤΩΝ ΑΠΟ ΜΙΑ ΜΙΚΡΗ ΣΑΝΤΑΙΑ.

ΠΥΡΙΧΕΙΟΣ ΧΟΡΟΣ..

Η ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΤΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ

Ο π. ΙΩΑΚΕΙΜ ΜΕ ΤΗ ΜΙΚΡΗ ΣΑΝΤΑΙΑ ΣΤΗΝ ΑΓΚΑΛΙΑ ΤΟΥ.